güllələnmiş məktub...

“hər dəfə yazdığım məktubun sonuncu ola bildiyini bilib,bütün hisslərimi tökurəm kagizın üstünə. Sensiz çox darıxıram. Buralar sənsiz çox soyuğdu. Amma nə edə bilərəm? Darıxıram…
Canım həyat hərdən insanlari sinağa cəkir,kimise ac saxliyir,kiməse var dövlət verir,kiməsə sonsuz sevgi,kiməsə ayrilig. Biz az bir müddətlik ayrilmişig,inaniram ki görüşəcəyik. Inaniramki məni gözleyirsən. Axi bizim gələcəyə choxlu planlarimiz var. hec üzülmə,hər şey yaxşi olacag.
Sənsiz yenədə çox soyugdu…
Canim indi getməliyəm,nəsə baş verib,hamimizi harasa yiğib göndərirlər. Gonşu kəndi bombaliyiblar,diyesen ora gedirik. Gayidib məktubumu yazib sene gondərəcəm.
Seni sevirəm…”
Titreyen eller,goz yashi ile dolmush gozler… seide agladi,bu elxanin son mektubu idi. Mektubda dediyi “harasa” muharibenin en dexshetli doyushu idi. O hele bilmirdi hara getdiyini. Gayidacagini umud edirdi. Onu gozleyen vereg ve gelem aglayirdi. Sevgi usyan edirdi. Xosbextlik uzaga gedirdi.
Heyat sinag verdi. Bes niye mehs onlara? Indi hami onu axtarirdi,onun gulushunu,sesini… o adi biri deildi,secilmis idi… onun missiyasida ele bu idi. Gelmek,yashamag,sevmek ve getmek…
Goz yaslari durmag bilmirdi hami aglayirdi,anasi,seidesi,dostlari,hetda goyler. Onun sevdiyi yagish yagirdi. Onun arzulari veregde galdi,sevgisi sheirlerinde,baxishi shekillerde,ozu ise gelblerde. Esker dostlari onnan danishirdi… sadigliyinnen ,merdliyinnen ve sehidliyinnen…
Bu onun son gedisi oldu. Amma gehraman kimi getdi. Sevgi soldu,ureyde yara goydu,arzulara elvida…

…her sehidin gismetinde bir anan goz yasi var, gem kedere indi o ana guldu…AiD.


Freelife*
10.03. 2009 15:00:36...